Witold Pilecki /wikipedia

Historia, którą jeszcze pamiętamy

Moderator: jedrek

Witold Pilecki /wikipedia

Postautor: jedrek » sob mar 28, 2009 21:47

Warto przeczytaæ aby wiedzieæ jak by³o....
Witold Pilecki ps. Witold, Druh, Roman Jezierski, Tomasz Serafiñski (ur. 13 maja 1901 w O³oñcu, zm. 25 maja 1948 w Warszawie) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, ¿o³nierz podziemia, organizator ruchu oporu w Auschwitz-Birkenau. Skazany przez w³adze komunistyczne Polski Ludowej na karê ¶mierci, wyrok wykonano. Kawaler Orderu Or³a Bia³ego.
Spis tre¶ci
[ukryj]

* 1 ¯yciorys
o 1.1 Dzieciñstwo i m³odo¶æ
o 1.2 Wojna polsko-bolszewicka
o 1.3 II wojna ¶wiatowa
+ 1.3.1 Konspiracja
+ 1.3.2 Pobyt w Auschwitz
+ 1.3.3 Ucieczka z Auschwitz
+ 1.3.4 Powstanie warszawskie
o 1.4 Dzia³alno¶æ po wojnie
* 2 Proces
o 2.1 Oskar¿enie
o 2.2 Sk³ad sêdziowski
o 2.3 Wyrok i ¶mieræ
o 2.4 Wyroki grupy
o 2.5 Kwestia u³askawienia
* 3 Rehabilitacja rotmistrza Pileckiego
* 4 Akcje upamiêtniaj±ce
* 5 Witold Pilecki jako patron
* 6 Przypisy
* 7 Zobacz te¿
* 8 Bibliografia
* 9 Linki zewnêtrzne

¯yciorys [edytuj]

Dzieciñstwo i m³odo¶æ [edytuj]

Urodzi³ siê w pó³nocnej Rosji, dok±d rodzina Pileckich zosta³a przesiedlona przez w³adze rosyjskie w ramach represji za udzia³ w powstaniu styczniowym. Jego dziadek, Józef Pilecki, siedem lat spêdzi³ na zes³aniu na Syberii. Pochodzi³ z rodziny szlacheckiej pieczêtuj±cej siê herbem Leliwa. Ojciec Witolda, Julian Pilecki po ukoñczeniu studiów w Instytucie Le¶nym w Petersburgu, przyj±³ posadê le¶nika w Karelii. Po wst±pieniu w zwi±zek ma³¿eñski z Ludwik± Osiecimsk± zamieszkali w O³oñcu. Tam urodzi³o siê im piêcioro dzieci: Maria, Józef /zmar³ w wieku 5 lat/, Witold, Wanda i Jerzy.

Od 1910 Pileccy mieszkali w Wilnie, gdzie Witold uczy³ siê w szkole handlowej. Od 1914 nale¿a³ do zakazanego przez w³adze rosyjskie harcerstwa (w 1916 za³o¿y³ w³asn± dru¿ynê). Z raportu Komendy Harcerskiej w Kownie z 1919 wynika, ¿e by³ dru¿ynowym IX dru¿yny im. Stefana Czarnieckiego w Wilnie[1]. Maturê zda³ w 1921 roku.

Wojna polsko-bolszewicka [edytuj]

W latach 1918-1921 s³u¿y³ w Wojsku Polskim, walczy³ podczas wojny z bolszewikami. Jako kawalerzysta bra³ udzia³ w obronie Grodna. 5 sierpnia 1920 wst±pi³ do 211 pu³ku u³anów i w jego szeregach walczy³ w bitwie warszawskiej, bitwie w Puszczy Rudnickiej i bra³ udzia³ w wyzwoleniu Wilna. Dwukrotnie odznaczony zosta³ Krzy¿em Walecznych.

Po wojnie zdemobilizowany. W 1934 by³ podporucznikiem rezerwy ze starszeñstwem z 1 lipca 1925 i 300 lokat±. Pozostawa³ na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupe³nieñ w Lidzie z przydzia³em mobilizacyjnym do 26 Pu³ku U³anów Wielkopolskich w Baranowiczach.

II wojna ¶wiatowa [edytuj]

W sierpniu 1939 zosta³ ponownie zmobilizowany. Walczy³ w kampanii wrze¶niowej jako dowódca plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty Armii "Prusy". Pod jego dowództwem w trakcie prowadzonych walk u³ani zniszczyli 7 niemieckich czo³gów oraz 3 samoloty. Ostatnie walki jego oddzia³ prowadzi³ jako jednostka partyzancka. Pilecki rozwi±za³ swój pluton 17 pa¼dziernika 1939 roku i przeszed³ do konspiracji.

Konspiracja [edytuj]

Po zakoñczeniu kampanii wrze¶niowej przedosta³ siê do Warszawy, zosta³ jednym z organizatorów powo³anej 9 listopada 1939 konspiracyjnej organizacji Tajnej Armii Polskiej pod dowództwem mjra Jana W³odarkiewicza, podporz±dkowanej pó¼niej ZWZ.

Pobyt w Auschwitz [edytuj]

W 1940 roku, Pilecki przedstawi³ swoim prze³o¿onym plan przedostania siê do niemieckiego obozu Auschwitz, w celu zebrania od wewn±trz informacji wywiadowczych na temat jego funkcjonowania i zorganizowania ruchu oporu. W tym czasie niewiele by³o wiadomo o warunkach panuj±cych w obozie. 19 wrze¶nia 1940 podczas ³apanki pozwoli³ aresztowaæ siê Niemcom (w bloku przy al. Wojska Polskiego 40), by dostaæ siê do obozu Auschwitz (w O¶wiêcimiu) i zdobyæ informacje o panuj±cych w nim warunkach. Do obozu trafi³ w nocy z 21 na 22 wrze¶nia 1940 roku wraz z tzw. drugim transportem warszawskim.

Jako Tomasz Serafiñski (wiêzieñ nr 4859) by³ g³ównym organizatorem konspiracji w obozie. W zorganizowanej przez niego siatce nazwanej przez Pileckiego - ZOW (Zwi±zek Organizacji Wojskowej) byli miêdzy innymi: Ksawery Dunikowski i Bronis³aw Czech. Pilecki wyznaczy³ stworzonej przez siebie organizacji nastêpuj±ce cele:

* podtrzymywanie na duchu kolegów
* przekazywanie wspó³wiê¼niom wiadomo¶ci z zewn±trz obozu
* potajemne zdobywanie ¿ywno¶ci i odzie¿y oraz jej rozdzielanie
* przekazywanie wiadomo¶ci poza druty KL Auschwitz
* przygotowanie w³asnych oddzia³ów do opanowania obozu podczas ew. zaatakowania go z zewn±trz przez oddzia³y partyzanckie, z równoczesnym zrzutem broni i si³y ¿ywej (desant)

ZOW zosta³ zorganizowany w systemie tzw. "pi±tek". Pierwsze górne "pi±tki" stanowi³y najwa¿niejsze ogniwo ZOW. Cz³onkami tych "pi±tek" mogli byæ jedynie ci wiê¼niowie, których Pilecki darzy³ absolutnym zaufaniem. Nazwa "pi±tka" by³a umowna, poniewa¿ zdarza³o siê, ¿e liczy³a ona wiêcej cz³onków ni¿ piêciu. Zgodnie z relacj± Pileckiego: Ka¿da z tych "pi±tek" nie wiedzia³a nic o "pi±tkach" innych i s±dz±c, ¿e jest jedynym szczytem Organizacji, rozwija³a siê samodzielnie, rozga³êziaj±c siê tak daleko, jak j± sum± energii i zdolno¶ci jej cz³onków plus zdolno¶ci kolegów stoj±cych na szczeblach ni¿szych, a przez "pi±tkê" stale dobudowywanych, naprzód wypycha³y. W ostatnich miesi±cach 1942 r. odrzucono system „pi±tkowy” organizuj±c ZOW na wzór wojskowy z podzia³em na bataliony, kompanie i plutony posiadaj±ce wyznaczone rejony dzia³ania - zastosowanie modelu struktury wojskowej mia³o na celu przygotowanie siê do podjêcia bezpo¶rednich dzia³añ zbrojnych przeciwko za³odze SS.

Jednym z istotniejszych osi±gniêæ Pileckiego w obozie by³o opracowywanie sprawozdañ przesy³anych pó¼niej do dowództwa w Warszawie i dalej na Zachód. Jako wiêzieñ obozu, w listopadzie 1941 zosta³ awansowany do stopnia porucznika przez gen. Stefana Grota-Roweckiego.

Ucieczka z Auschwitz [edytuj]

W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 Pilecki zdo³a³ uciec z obozu wraz z dwoma wspó³wiê¼niami. Wzd³u¿ toru kolejowego doszli do So³y, a nastêpnie do Wis³y, przez któr± przep³ynêli znalezion± ³ódk±. U ksiêdza w Alwerni dostali posi³ek oraz przewodnika. Przez Tyniec, okolice Wieliczki i Puszczê Niepo³omick± przedostali siê do Bochni i tam ukrywali siê u pañstwa Oborów przy ulicy S±deckiej. Nastêpnie dotarli do Nowego Wi¶nicza, gdzie Witold Pilecki odnalaz³ prawdziwego Tomasza Serafiñskiego. Serafiñski skontaktowa³ go z oddzia³ami AK, którym przedstawi³ swój plan ataku na obóz w O¶wiêcimiu. Jego projekt ataku na obóz nie zyska³ jednak aprobaty dowództwa poniewa¿ zosta³ uznany za nierealny. 11 listopada 1943 zosta³ awansowany do stopnia rotmistrza.

Powstanie warszawskie [edytuj]

W 1943-1944 s³u¿y³ w oddziale III Kedywu KG AK (m.in. jako zastêpca dowódcy Brygady Informacyjno-Wywiadowczej "Kameleon"-"Je¿"), bra³ udzia³ w powstaniu warszawskim. Pocz±tkowo walczy³ jako zwyk³y strzelec w kompanii "Warszawianka", pó¼niej dowodzi³ jednym z oddzia³ów zgrupowania Chrobry II, w tzw. Reducie Witolda (dawna siedziba redakcji "Rzeczypospolitej"). W latach 1944-1945 w niewoli niemieckiej w stalagu 344 Lamsdorf (pol. £ambinowice), oflagu VII A w Murnau, nastêpnie w 2 Korpusie Polskim we W³oszech, w pa¼dzierniku 1945, na osobisty rozkaz gen. W³adys³awa Andersa wróci³ do Polski, by prowadziæ w Polsce dzia³alno¶æ wywiadowcz± na rzecz 2 Korpusu.

Dzia³alno¶æ po wojnie [edytuj]

Jesieni± 1945 roku zorganizowa³ siatkê wywiadowcz± i rozpocz±³ zbieranie informacji wywiadowczych o sytuacji w Polsce, w tym o ¿o³nierzach AK i 2 Korpusu, którzy byli wiêzieni w obozach NKWD i deportowani przez Sowietów na Syberiê. W pó¼niejszym ¶ledztwie wskaza³ te¿ zorganizowane w Warszawie trzy magazyny broni. Prowadzi³ równie¿ wywiad w MBP, MON i MSZ.

Nie zareagowa³ na rozkaz Andersa polecaj±cy mu opuszczenie Polski, w zwi±zku z zagro¿eniem aresztowaniem. Rozwa¿a³ skorzystanie z amnestii w 1947 ostatecznie postanowi³ jednak nie ujawniaæ siê.

Proces [edytuj]

Oskar¿enie [edytuj]
Zdjêcia zrobione po aresztowaniu w warszawskim wiêzieniu mokotowskim (1947)
£awa oskar¿onych w procesie Witolda Pileckiego marzec 1948

8 maja 1947 zosta³ aresztowany. W areszcie by³ torturowany przez funkcjonariuszy Urzêdu Bezpieczeñstwa. W trakcie ostatniego, jak siê pó¼niej okaza³o, widzenia z ¿on±, wyzna³ jej w tym kontek¶cie: O¶wiêcim to by³a igraszka [2]. Ostatecznie zosta³ oskar¿ony o dzia³alno¶æ wywiadowcz± na rzecz rz±du RP na emigracji.

3 marca 1948 przed Rejonowym S±dem Wojskowym w Warszawie rozpocz±³ siê proces tzw. "grupy Witolda". Rotmistrz Pilecki zosta³ oskar¿ony o:

* nielegalne przekroczenie granicy
* pos³ugiwanie siê fa³szywymi dokumentami
* brak rejestracji w Rejonowej Komendzie Uzupe³nieñ
* nielegalne posiadanie broni palnej
* prowadzenie dzia³alno¶ci szpiegowskiej na rzecz Andersa
* przygotowywanie zamachu na grupê dygnitarzy MBP

Zarzut o przygotowywanie zamachu na procesie stanowczo odrzuci³, a co do dzia³alno¶ci wywiadowczej, to uwa¿a³ j± za dzia³alno¶æ informacyjn± na rzecz II Korpusu, za którego oficera nadal siê uwa¿a³. Do pozosta³ych zarzutów na procesie przyzna³ siê.

Sk³ad sêdziowski [edytuj]

Prokuratorem oskar¿aj±cym Pileckiego by³ major Czes³aw £apiñski, przewodnicz±cym sk³adu sêdziowskiego podpu³kownik Jan Hryckowian (obaj byli dawnymi oficerami AK), sêdzi± kapitan Józef Badecki. Sk³ad sêdziowski (jeden sêdzia i jeden ³awnik) by³ niezgodny z ówczesnym prawem.

Wyrok i ¶mieræ [edytuj]
Witold Pilecki w trakcie procesu

15 maja 1948 roku rotmistrz zosta³ skazany na karê ¶mierci i wkrótce stracony. Wyrok wykonano w wiêzieniu mokotowskim na Rakowieckiej, poprzez strza³ w ty³ g³owy.

Witold Pilecki pozostawi³ ¿onê, córkê i syna. Jego miejsce pochówku jest nieznane, prawdopodobnie zw³oki zakopano na wysypisku ¶mieci ko³o Cmentarza Wojskowego. Grób symboliczny znajduje siê w Kwaterze "Na £±czce". Wszelkie informacje o dokonaniach i losie Pileckiego podlega³y w PRL-u cenzurze.

Wyroki grupy [edytuj]

Wraz z rotmistrzem Pileckim zostali skazani:

* Maria Szel±gowska - kara ¶mierci
* Tadeusz P³u¿añski - dwie kary ¶mierci
* Ryszard Jamontt-Krzywicki - 8 lat wiêzienia
* Maksymilian Kaucki - 12 lat wiêzienia
* Witold Ró¿ycki - 15 lat wiêzienia
* Makary Sieradzki - do¿ywotnie wiêzienie
* Jerzy Nowakowski - 5 lat wiêzienia

Kwestia u³askawienia [edytuj]

Skarga rewizyjna z³o¿ona przez obroñców oskar¿onych wp³ynê³a tylko na zmianê kary ¶mierci Marii Szel±gowskiej (ze wzglêdu na jej p³eæ) i Tadeusza P³u¿añskiego na do¿ywocie. Pro¶by o u³askawienie Pileckiego skierowali do prezydenta Boles³awa Bieruta prócz obroñcy przyjaciele o¶wiêcimscy i ¿ona rotmistrza Pileckiego[3]. Boles³aw Bierut nie skorzysta³ z prawa ³aski.

Bratanek Pileckiego twierdzi, ¿e podczas rozprawy odczytano list Józefa Cyrankiewicza, w którym ówczesny premier napisa³: "Gdyby oskar¿ony zechcia³ powo³ywaæ siê na mnie, na moj± znajomo¶æ z O¶wiêcimia, nie mo¿e to absolutnie w ¿adnym wypadku zmniejszyæ jego winy i nie mo¿e spowodowaæ z³agodzenia wyroku. Oskar¿ony Witold Pilecki jest wrogiem Polski Ludowej, jest bardzo szkodliw± jednostk±, dlatego powinien ponie¶æ najwy¿szy wymiar kary." Jednak¿e ¿adni inni ¶wiadkowie (w tym obroñcy skazanych) nie potwierdzili tego faktu, a w aktach s±dowych nie ma takiego listu, ani za¶ ¿adna inna relacja tego nie potwierdza[4]. Ów bratanek twierdzi³ równie¿, ¿e Cyrankiewicz by³ konfidentem SS, donosz±cym tak¿e na cz³onków organizacji wewn±trz Auschwitz. Jest to o tyle dziwne, ¿e Cyrankiewicz by³ od 1939 dowódc± okrêgu Kraków GL PPS, a od 1940 zaprzysiê¿onym oficerem ZWZ, zorganizowa³ m.in. akcjê odbicia z r±k Gestapo Jana Karskiego, za¶ wiosn± 1944 zosta³ politycznym zwierzchnikiem, a latem 1944 tak¿e dowódc± wojskowym AK w obozie o¶wiêcimskim. Faktem pozostaje, ¿e najwyra¼niej Cyrankiewicz nie zrobi³ nic w sprawie u³askawienia Pileckiego.

Rehabilitacja rotmistrza Pileckiego [edytuj]

Naczelna Prokuratura Wojskowa w 1990 r. podjê³a rewizjê procesu grupy rotmistrza Pileckiego. Pierwotnie wniosek przewidywa³ rehabilitacjê jednak Tadeusz P³u¿añski wywalczy³ anulowanie wyroków. Uniewa¿nienie wyroku w sprawie Witolda Pileckiego nast±pi³o 1 pa¼dziernika 1990.

Witold Pilecki odznaczony zosta³ po¶miertnie Krzy¿em Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1995). W roku 2002 przeciwko prokuratorowi Czes³awowi £apiñskiemu oskar¿aj±cemu w procesie rotmistrza prokurator IPN wniós³ akt oskar¿enia. Do wydania wyroku nie dosz³o wobec ¶mierci oskar¿onego w r. 2004.

27 stycznia 2005 r., podczas uroczysto¶ci 60. rocznicy wyzwolenia obozu KL Auschwitz, Aleksander Kwa¶niewski wymieni³ zas³u¿onych wiê¼niów obozu, do których zaliczy³ takie nazwiska, jak m.in.Józef Cyrankiewicz, Tadeusz Borowski, Seweryna Szmaglewska, Bronis³aw Czech, Xawery Dunikowski. W³adys³aw Bartoszewski i innych. Pomin±³ m.in. Witolda Pileckiego i ¶w. Maksymiliana Kolbego[5].

30 lipca 2006 r., przy okazji obchodów 62. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, prezydent Polski Lech Kaczyñski przyzna³ Witoldowi Pileckiemu po¶miertnie Order Or³a Bia³ego [6].

Akcje upamiêtniaj±ce [edytuj]

W ksi±¿ce "Six Faces of Courage", historyk brytyjski, profesor Michael Foot, zaliczy³ Pileckiego do sze¶ciu najodwa¿niejszych ludzi ruchu oporu podczas II wojny ¶wiatowej.[7]

Po roku 1990, kiedy rozpoczê³y siê dzia³ania maj±ce na celu rehabilitacjê Witolda Pileckiego wiele osób oraz instytucji zaanga¿owa³o siê w uczczenie jego pamiêci. Wiele szkó³ przyjê³o go za swojego patrona, w O¶wiêcimiu jego imieniem nazwano osiedle, w Bia³ymstoku i w Warszawie ulicê, a w Opolu rondo. We wrze¶niu 2008 roku w Wieluniu ods³oniêto jego pomnik [8].

W roku 2008, w sze¶ædziesi±t± rocznicê mordu na Pileckim wiele instytucji pañstwowych i organizacji pozarz±dowych podjê³o dzia³ania maj±ce na celu rozpropagowanie dziejów Pileckiego. Powsta³y w tym czasie witryny internetowe, ods³oniêto tablice pami±tkowe, ukaza³y siê liczne artyku³y prasowe. 7 maja 2008 Senat RP podj±³ uchwa³ê w sprawie przywrócenia pamiêci zbiorowej Polaków bohaterskiej postaci rotmistrza Witolda Pileckiego M.P. z 2008 r. Nr 38, poz. 333. Senatorowie uczcili w ten sposób 60-t± rocznicê ¶mierci jednego z najwiêkszych bohaterów drugiej wojny ¶wiatowej[9].

Fundacja Paradis Judaeorum, popularyzuj±ca wiedzê o stosunkach polsko-¿ydowskich, we wrze¶niu 2008 wystosowa³a listy do Watykanu i do arcybiskupa Kazimierza Nycza, w których zabiega o wszczêcie procesu beatyfikacyjnego Witolda Pileckiego [2] .
Awatar użytkownika
jedrek
Indiana Jones
Indiana Jones
 
Posty: 1258
Rejestracja: czw paź 09, 2003 0:00
Lokalizacja: Gliwice

A tu raport rtm. Pileckiego

Postautor: ketling » wt kwie 14, 2009 20:56

http://www.polandpolska.org/dokumenty/w ... a-1945.htm
http://www.pilecki.ipn.gov.pl/
Co prawda to nie PRL, ale osoba barrrrrdzo powiazana z tematyka tamtych czasow
Ostatnio zmieniony pn lut 08, 2010 1:50 przez ketling, łącznie zmieniany 1 raz
Szczęśliwi łysi, nic im nie stoi, nic im nie wisi
Awatar użytkownika
ketling
Odkrywca tajemnic
Odkrywca tajemnic
 
Posty: 66
Rejestracja: pt kwie 04, 2008 0:00

Postautor: nanikosz » czw sty 07, 2010 21:26

aktualnie we Wrocławiu odbywa się wystawa - Rotmistrz Pielecki. Na stronie IPN info.
Awatar użytkownika
nanikosz
Poszukiwacz
Poszukiwacz
 
Posty: 8
Rejestracja: pn sty 04, 2010 1:00


Wróć do Czas PRL

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość

cron